Ceuliejakkes – Interview met Emma Brugman
Emma Brugman is 21 jaar oud, studeert Nederlandse taal en cultuur aan de Universiteit van Utrecht en heeft zelf coeliakie.
Sinds juli 2025 is Emma ook vrijwilliger voor de NCV: zij helpt namelijk mee met de redactie van de regionieuwsbrieven! Nu heeft Emma iets heel bijzonders gedaan, ze heeft een kinderboek geschreven over coeliakie. Dat vinden wij bij de NCV natuurlijk heel erg leuk en daarom hebben wij Emma geïnterviewd over haar nieuwe boek. Hieronder vertelt Emma meer over het boek Ceuliejakkes, over haar eigen ervaringen met coeliakie en over haar ervaringen tijdens het schrijven van dit boek.
Misschien wel de belangrijkste vraag, waar gaat je boek Ceuliejakkes over?
“Ceuliejakkes gaat over de tienjarige Marie die samen met haar moeder en zus naar een nieuw dorp verhuist. Daar ontmoet ze haar BFF Lotte. Alles lijkt helemaal goed te gaan voor Marie, maar helaas gaat het met haar gezondheid toch niet zo goed. Marie heeft al heel haar leven heel veel last van haar buik en moet soms zelfs overgeven. Wanneer Marie samen met haar moeder naar de dokter gaat, komt ze er na veel afspraken achter dat ze coeliakie heeft. Wanneer school dan weer begint moeten Marie, haar familie, vrienden en klasgenoten ontdekken wat deze nieuwe situatie voor haar betekent.”
Hoe ben je op het idee gekomen om dit boek te schrijven?
“Ik hou al mijn hele leven van schrijven. Toen ik heel jong was schreef ik al korte verhalen, maar pas toen ik iets ouder werd, kwam ik erachter dat boeken schrijven ook een echt beroep kon zijn. Ik besloot toen al snel dat ik ooit een boek wilde schrijven. Ik weet al sinds ik vier ben dat ik coeliakie heb, dus dat is iets waar ik zelf veel ervaring mee heb. Daarom is het een onderwerp waar ik goed over kan schrijven. De titel voor het boek had ik al lang voordat ik het boek ging schrijven bedacht, coeliakie is best een moeilijk woord voor kinderen en het is natuurlijk ‘jakkes’ als je moet overgeven, dus toen kwam ik op Ceuliejakkes.”
Wat was je motivatie om dit boek te schrijven?
“Er zijn eigenlijk helemaal geen boeken over coeliakie voor kinderen rond 10-12 jaar. Toen ik zelf zo oud was, zou ik veel steun hebben gehaald uit zo’n boek. Daarom heb ik besloten zelf een boek te schrijven voor kinderen met coeliakie. Ik hoop dat Ceuliejakkes deze kinderen kan helpen om hun diagnose beter te begrijpen en te accepteren. Ik vind het vooral belangrijk dat iedereen met coeliakie weet dat ze niet alleen zijn. In het boek geef ik veel indirecte tips over hoe je met coeliakie om kunt gaan, maar mijn grootste doel met dit boek was om de sociale aspecten die coeliakie met zich meebrengt aan het licht te brengen. Hoe moeilijk het kan zijn als iemand in de klas gaat uitdelen bijvoorbeeld, of als iemand roept dat het vast alleen maar mode is en het niet echt kwaad kan als je een beetje gluten eet. Ik hoop dat het kinderen steun biedt om te lezen over een leeftijdsgenoot die vergelijkbare situaties meemaakt.”
Je hebt je eigen ervaringen met coeliakie dus veel gebruikt om dit boek te schrijven. Is Marie stiekem een kleine Emma?
“Mijn eigen ervaringen waren zeker belangrijk voor het schrijven van dit boek. Zonder die ervaring had ik me nooit zo in Marie kunnen inleven. Marie is niet een exacte kopie van mezelf, maar grote stukken van het boek zijn wel autobiografisch. In die zin, is Marie dus wel een soort jongere Emma.”
Heeft het schrijven van dit boek je zelf nog geholpen om de diagnose coeliakie beter te accepteren?
“Ja, een beetje wel. Ik heb de diagnose natuurlijk al lang geleden gekregen. Ondertussen heb ik veel geleerd over coeliakie en ben ik eraan gewend. Toch blijven veel problemen altijd en dat is soms best lastig te bevatten. Zeker als kind, maar ook op latere leeftijd, is het erg overweldigend om allemaal ziekenhuisbezoeken en testen te doorstaan. En het altijd moeten opletten wat je eet, is nu nog steeds lastig, zeker in sociale situaties. Het schrijven van dit boek heeft me geholpen om te accepteren dat het normaal is om het allemaal moeilijk te vinden. Ik hoop dat Marie kan laten zien dat het oké is als je moeite hebt met de diagnose en het glutenvrije dieet. Ik zal verder geen spoilers geven over het verhaal, maar één ding kan ik alvast verklappen: het wordt beter!”
Op de (voor)leesboekenpagina van de NCV-website kun je meer lezen over het boek. Daar staat ook een link om het boek te bestellen.